W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies. [zamknij]

Logowanie

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Wyzysk i eksploatacja najuboższych – procesy o zapłatę i eksmisję dla zysku

Wartość i użyteczność człowieka w postkomunistycznej spółdzielczości sprowadza się do jego ekonomicznej przydatności dla prezesów spółdzielni-molocha.

Jeżeli spółdzielca zachoruje lub utraci pracę a zajmowany przez niego lokal przestaje generować dochody, wówczas staje się całkowicie nieprzydatny dla systemu.

Postkomunistyczna spółdzielnia jest bowiem rodzajem przedsiębiorstwa klastrowego czerpiącego zyski z udostępniania lokali i ekonomicznej eksploatacji zamieszkującej w nich ludności.

Brak dochodów z wpływów czynszowych jest kompensowany zyskami z metodycznych postępowań sądowych o zapłatę i korzyściami z przejmowania i licytacji lokali.

Poniżej przykład imponującego dodatkowego zarobku z kosztów zastępstwa procesowego przy relatywnie niewielkim zadłużeniu lokalu. Czynsz 4.901,25 zł a koszty sądowe aż 2187 zł.



Windykacyjny aparat molocha w toku czynności ocenia ekonomiczną przydatność lokatora, perspektywy egzekucji oraz prognozuje kiedy dokonywać eksmisji i zasiedlać opróżniony lokal nowym płatnikiem.

Przywołany przykład dowodzi, że na żadnym etapie windykacji nie pada propozycja odpracowania zadłużenia lub np. spłaty przez zamianę lokali. W postkomunistycznej machinie nie ma miejsca na troskę o człowieka i zasady spółdzielczości rozumiane jako zrzeszanie się w celu samopomocy i rozwoju. Schedą po PRL jest brutalny wyzysk i maksymalna eksploatacja najuboższej ludności poprzez traktowanie jednostki wyłącznie jako źródła dochodu.

W molochach procesy o zapłatę i eksmisje są działaniem systemowym. Liczba pozwów w spółdzielniach liczących powyżej 10 tys. członków w skali roku sięga średnio 200-300. Wyroki nakazowe (z reguły tryb nieprocesowy) dają łącznie sumy w setkach tysięcy złotych. Gdy prezesi działają operatywnie to w dziesiątkach należy też liczyć wyroki eksmisji.

Wnioski:

1. Ustawodawca w projektowanej reformie powinien zapisać definicję wartości i celów spółdzielczości, w szczególności jej społeczną i ekonomiczną rolę w kształtowaniu warunków życia ludności.

2. Ustawodawca powinien zezwolić osobom posiadającym spółdzielcze tytuły do lokali (lokatorskie prawo do lokalu) na dysponowanie posiadanym prawem w zakresie jego sprzedaży lub zamiany.

W obecnym stanie prawnym zarządy spółdzielni-molochów żerują na ubezwłasnowolnieniu lokatorów wyniszczając ich ekonomicznie metodycznymi procesami o zapłatę motywowanymi wyłącznie chęcią osiągnięcia dodatkowego zysku. Ludność blokowisk wpędzona w pułapkę lokatorskiego tytułu do lokalu, po eksmisji i ograbieniu z dorobku życia, z reguły nie jest już w stanie wrócić do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Staje się klientelą pomocy społecznej i jest bardziej podatna na patologie. Najboleśniej proceder dotyka dzieci odciskając psychiczne piętno determinujące późniejsze zachowania.

Ogólnie biorąc działalność zarządów postkomunistycznych spółdzielni-molochów ukierunkowana na maksymalizację zysków z procederu eksmisyjnego godzi w społeczeństwo i interes państwa, ponieważ oprócz osobistej krzywdy jednostek wywołuje koszty samorządowe i państwowe wymuszając sztuczne zapotrzebowanie na lokale socjalne, zwiększone nakłady na pomoc społeczną i zwalczanie przestępczości.

Zarabianie na krzywdzie najuboższych i prowokowanie eksmisji dla zysku nie mieści się w normach państwa prawa.


Więcej informacji o eksmisjach:

Kto kiedy i jak zarabia na eksmisjach >>




Autor: Stanisław Bartnik

Ostatnio zmieniany

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież